Bewogen
Als je het afgelopen jaar in één woord zou moeten samenvatten, dan is dat voor ons denk ik wel bewogen. Of misschien wel het gebrek daaraan.
Veel is er in elk geval wel gebeurd. Op 4 mei dus gevallen. Één elleboog gebroken en de andere uit de kom was het gevolg. De gebroken uitvoering was zeer snel genezen. De andere uitvoering vergde wat meer tijd en geduld. Maar in ieder geval voor het vertrek naar de USA genezen. Op zich niet slecht, want tussen de val en het vertrek zaten maar drie maanden.
We hebben allebei genoten van een geweldige vakantie. 29 dagen rondtrekken door de USA. Ik denk dat ik voor ons beiden spreek als ik zou zeggen, dat ik het iedereen aan zou kunnen raden.
De meeste geweldige plekjes hebben we daar gezien. Ondertussen hebben we besloten, tegen onze gewoontes in, om nog een keer terug te gaan naar de USA. Wanneer? We hebben geen idee. Maar door het contact met Nanouk, en de werkelijk schitterende foto’s die we van haar hebben gezien, hebben we besloten dat we nog een keer terug willen.
Zoals je op de bovenstaande foto van Nanouk kunt zien, is dit een werkelijk schitterende plek op deze aardbol. Het heet Coyotte Buttes. Grofweg gezegd ligt het in de driehoek Las Vegas, Monument Valley en Salt Lake City. (hier kun je nog meer foto’s van Coyote Buttes zien. Allemaal gemaakt door Nanouk)
Klein nadeeltje van Coyote Buttes is wel dat je er een vergunning voor nodig hebt om er naar toe te mogen gaan. Dan schaf je die toch gewoon aan zou je zeggen. Helaas is dat eenvoudiger gezegd dan gedaan. Per dag worden er maximaal 20 personen toegelaten. En zoals iedereen wel kan begrijpen, wil iedereen die een fototoestel in bezit heeft én weet dat deze plek bestaat, heeft er ontzettend veel zin in om deze plek te gaan bezoeken.
Om er toch te kunnen komen, kun je je inschrijven via internet. Als klein nadeel heeft dit wel, dat slechts de helft van de vergunningen via internet verdeeld worden. Op de 1e van de maand, komen de vergunningen voor drie maanden verder online. En dan gaat het voor het principe, wie het eerst komt wie het eerst maalt. Je moet er dan dus, als je eenmaal het tijdstip weet dat de vergunningen on-line komen, als de kippen bij zijn.
Maar, om eerlijk te zijn. Voorlopig zijn wij nog lang niet zo ver. Want om verder te gaan op de titel van het verhaal. Met de beweging in mijn rechterelleboog (die uit de kom is geweest) gaat het niet de goede kant op. Iedereen kent wel het geluid dat een plank maakt als je die langzaam door de midden breekt. Precies zo klinkt mijn elleboog op dit moment. En daarbij denk ik dat ik ook nog weet wat de plank zou voelen als die gevoel zou hebben. Over een maandje heb ik een afspraak met de orthopeet. Eerst maar even afwachten wat die zegt, voordat we überhaupt weer aan vakantie gaan denken. Marieke denkt dat het een gevalletje voor de operatiekamer wordt.
En om heel eerlijk te zijn: dat denk ik zelf ook.
Nare smaak in de mond
Na een dag reizen waren we dan eindelijk in ons hotel in Onalaska aangekomen. Een ruime kamer met twee tweepersoonsbedden. Ideaal, omdat je op het ene bed al je tassen kunt neerzetten, terwijl je in het andere bed kunt slapen. ’s Morgens zoals gewoonlijk weer bijtijds opstaan omdat het weer een lange dag van reizen zou worden. Even ontbeten en daarna de spullen in de auto gezet. Even een laatste check en op weg naar Rapid City waar het volgende hoogtepunt van onze reis zich bevindt.
Nadat Marieke een uur of twee heeft gereden, besluit ik om Cindy een SMS-je te sturen. Ik kan mijn telefoon nergens vinden. Bij het eerste het beste tankstation gestopt om te tanken en even te kijken of dat mijn telefoon ergens in een tas zit. We kunnen het ons haast niet voorstellen dat die ergens in zou zitten, maar je weet tenslotte maar nooit. En ons vermoeden blijkt juist te zijn, geen telefoon te vinden. Met de telefoon van Marieke gebeld naar het hotel in Onalaska of ze de telefoon daar gevonden hadden. Na even te hebben gewacht krijgen we te horen dat er op de hotelkamer niets ligt. En dat terwijl ik toch voor 99% zeker weet dat de telefoon naast het bed op de grond lag. Bij gebrek aan een nachtkastje was het noodzakelijk geweest om de telefoon op de grond neer te leggen. We gebruiken de telefoon namelijk ook als wekker. Maar goed, geen telefoon dus. Na even overlegd te hebben, besloten dat we maar verder rijden naar Rapid City. Terugrijden naar Onalaska is tenslotte geen optie, daar ze zeggen dat ze niets hebben gevonden. Kunnen we in ieder geval de tassen even goed nakijken. Zo gezegd, zo gedaan. ’s Avonds de tassen helemaal leeg gemaakt, maar helemaal niets. Maar weer naar het hotel gebeld of dat ze toevallig iets gevonden hadden. Niets. Toen de datakluis van de ANWB gebeld om de telefoon te laten blokkeren. Meer konden we tenslotte niet meer doen. Wel al de hele dag door regelmatig gebeld naar de eigen telefoon, maar ook geen gehoor. Of iemand was er mee aan het bellen, of iemand had de telefoon uitgezet. Gelukkig was het blokkeren snel geregeld. Nog even een e-mail naar Geerts Assurantiën hoe we het een en ander aan zouden moeten pakken. Door het tijdsverschil tussen Nederland en Amerika duurde het even voordat we het antwoord hadden en waren we al weer verder onderweg. We moesten in ieder geval aangifte gaan doen bij de politie. De eerste mogelijk die we hadden was in Cody, bijna 2000 km van Onalaska. De hoofdstad van de staat Wyoming met maar liefst 8300 inwoners. Een vriendelijke agent heeft ons geholpen en het verhaal genoteerd. Toen we vroegen om een kopie van het Proces Verbaal vertelde hij ons dat ze in verband met de bezuinigingen geen printers hadden. Op een klein blaadje schreef hij zijn gegevens en het nummer van het PV. Als we het nodig hadden konden we contact met hen opnemen en zouden ze het per e-mail opsturen.
Bijna twee weken later kregen we een e-mail van het hotel in Onalaska. Ze hadden de telefoon gevonden in de gang. Als we de creditcard gegevens door zouden geven, dan stuurden ze de telefoon op naar een adres dat wij door zouden moeten geven. Na weer opnieuw contact met Geerts, bleek dat ook dit gewoon verzekerd was, dus hebben we de telefoon op laten sturen.
Onze vermoedens waren echter dat een schoonmaker of iemand anders de telefoon heeft gevonden en heeft bedacht dat dat een ideale manier was om goedkoop te bellen. Toen wij echter vaak naar het toestel belden heeft degene de telefoon uitgeschakeld. Toen hij/zij de telefoon weer aan wilde zetten bleek dat die beveiligd was met een pincode en dus eigenlijk onbruikbaar . Waarop diegene de telefoon maar op de gang van het hotel heeft neergegooid.
Sindsdien hebben we bij het horen van de naam Onalaska een nare smaak in de mond.
En de telefoon?
Die lag op 12 september, daags na onze thuiskomst, op de deurmat.
Uitgeschakeld……………
