10147963 en 23 andere getallen
17 staten
21 parken
18 hotels
84 flesjes water
19,6 liter cappuccino
1,4 liter vieze koffie
13,6 liter thee
6 keer frites
7 uur gemiddeld slaap per nacht
0 uur televisie kijken
56 uur achter de laptop verhaaltjes typen & foto’s bekijken
6685 foto’s
196 kilometer lopen
3 keer 25 uur in een dag
1 keer 23 uur in een dag
26 keer om 06:30 uur opstaan
1 keer uitslapen tot 8 uur
242,576 gallon benzine oftewel
919,363 liter benzine
10147963 meter
10147,963 kilometer
Heel veel dollars armer
Ontelbare ervaringen rijker
Zijn we nu verder. Vandaag gaan we de laatste twee dagen van onze vakantie in Amerika in. Om 02:55 uur Nederlandse tijd (aankomende nacht) stijgt ons vliegtuig op. 10 uur en 20 minuten landen we op Schiphol. Daarna nog een heel klein stukje rijden naar huis. Een paar dagen uitrusten. En dan….Dan mogen we weer vol goede moed aan het werk. Totdat het weer vakantie is. Daar zijn we hard aan toe.
O ja, er zijn ook nog wat cijfertjes bekend waar jullie voor hebben gezorgd.
856 bezoeken van jullie op onze pagina
22 inschrijvingen op de e-mailservice
53 reacties van jullie op onze pagina
Dit hadden wij niet verwacht. Wij vonden het heel leuk om de reacties van iedereen te lezen.
Bedankt daarvoor allemaal.
Beroemde stoep
Sophie Loren
John Wayne
Eddie Murphy
Mickey Rourke
Marilyn Monroe
Woopi Goldberg
Fred Astaire
Kim Basinger
Clark Gable
Johnny Depp
Sylvester Stallone
Marlon Brando
James Dean
Charles Bronson
Arnold Schwarzenegger
Greta Garbo
Dustin Hofman
Bruce Lee
Chuck Norris
Laurel & Hardy
Charlie Chaplin
Dit zijn maar een paar van de sterren die we vandaag gezien hebben op de bekende Walk of Fame. We zijn vandaag een dagje naar Hollywood geweest. Iedereen die Hollywood kent, heeft er een bepaalde voorstelling van. Ik kan nu met recht zeggen dat alles van wat je je er van voorstelt niet waar is. Er is geen glitter. Er is geen glamour. Er zijn geen superdeluxe exclusieve boutiques. Wat is er dan wel? Toeristenwinkels, sexshops, en vooral een wijk in verval. Natuurlijk, sterren zijn er genoeg.
Meer dan 2300 om precies te zijn. En die zijn te vinden op de Hollywood Walk of Fame. En wij hebben deze sterren allemaal gezien. En vele van deze sterren zijn ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Want hoewel het allemaal anders is dan we ons hadden voorgesteld, is het absoluut de moeite waard als je van film of muziek houdt om een keer over de Walk of Fame heen te lopen. Want het is onlosmakelijk verbonden met Los Angeles.
Of het nu vervallen is of niet, als je in Los Angeles bent, dan hoort er nu eenmaal een bezoekje aan Hollywood bij.
En zo hoort er natuurlijk ook het Hollywood bord bij. Negen witte letters op een heuvel. Ze staan er al meer dan 80 jaar en zijn hét symbool van Hollywood. Dus wij met de auto op naar de letters. In iedere straat waar we inreden stond een bord waarop stond dat het bord niet bereikbaar was. Hoe het dan wel bereikbaar was, stond nergens vermeld. Want om eerlijk te zijn, van bewegwijzering hebben de Amerikanen geen kaas gegeten. Na een uurtje zoeken hadden we een pad gevonden waarvandaan we de letters goed konden zien.
Al met al weer een leuke dag gehad. Morgen rest ons nog het inpakken en de terugreis naar Nederland. Maar we hebben net het weer gekeken en de vooruitzichten zijn redelijk. Ongeveer 25 graden. Wel iets frisser dan hier, maar daar kunnen we wel mee leven.
Disneyland
Ondanks de hoge toegangsprijs van 59 dollar p.p. hebben we toch besloten om ook Disneyland met een bezoek te vereren. Nu we er toch in de buurt zijn, wilde ik het wel erg graag zien. Met name Mickey’s Toontown was wat wij onder Disney verstaan. Veel huisjes met van die karakterestieke kenmerken.
In dit gedeelte van het park liepen een aantal Disney-figuren rond waarmee je op de foto kon gaan. Eerst wel even in de wachtrij aansluiten!!. Om de drukte rond Mickey te voorkomen, was deze bekende muis thuis op zijn eigen movie-set gebleven en kon je hem door gaan bezoeken. Als inleiding even een kort filmpje om het wachten te veraangenamen.
Maar ook de rest van het park was meer dan de moeite waard. Opvallend is te zien dat er veel dingen van de Efteling terug te vinden zijn. Over en weer is er in de loop van de jaren veel ‘gejat’. Maar och, wat in de Efteling geweldig is, is ook in Disney super. En beide parken zijn tot in de puntjes ‘af ‘. De attractie van Pirates of the Caribbean was recent geopend en we hadden het geluk dat er een extreem korte wachtrij was, doordat hij vlak van te voren gerepareerd was. Je kunt het vergelijken met de Fata Morgana in de Efteling, maar dan geheel in het thema van de film. Erg leuk. Natuurlijk hebben we ook nog even de parade meegepikt, waar alle bekende figuren meelopen.
Al met al hebben we ons een volle dag, van 10.00 uur ‘s ochtends tot 19.45 uur ‘s avonds uitstekend vermaakt. We hadden geen puf meer om tot 21.30 uur te wachten op het vuurwerk. Onze voetzooltjes protesteren af en toe na zo’n 25 dagen gelopen te hebben.
Eekhoorn tegen je lens
Je hebt zo eens van die dagen. Denk je dat er niets staat te gebeuren en het volgende moment heb je een eekhoorn tegen je lens.
Vandaag stond de rit naar het laatste hotel op de planning. Van San Francisco naar Los Angeles. Een rit van ruim 600 kilometer. Tenminste als je de korste weg neemt. Maar zoals zo vaak is de kortste weg zeer zeker niet de mooiste weg, dus we hebben een alternatieve route uitgezocht. Ruime tijd geleden toen ik de route aan het uitstippelen was met behulp van landkaarten en het internet, kwam ik ergens tegen dat er van San Francisco naar Los Angeles een mooi route liep langs de kust. Deze route was iets langer dan 600 kilometer, maar verder stond er voor vandaag toch niets op de planning, dus we hadden alle tijd van de wereld. De uiteindelijke route langs de Grote Oceaan was 750 kilometer.
Het grootste deel van de reis was het vrij mistig, maar omdat de kust hier rotsachtig is en er vrijwel meteen bergen beginnen als de oceaan ophoudt, hebben we alle 750 de kilometers zoveel geluk gehad dat we onder de mist doorreden. Dus volop helder zicht vooruit. Soms hadden we zelfs nog meer geluk en was de mist (zo goed als) helemaal verdwenen. En op die momenten was het stoppen en genieten van het uitzicht. Toen we op een parkeerplaats stopten waar het zicht niet zo heel geweldig was, maar na een tijd rijden moet je toch ook even je benen strekken, zater er op die parkeerplaats tientallen eekhoorns. Deze eekhoorns waren zo gewend aan de mensen (en vooral aan al het eten dat die mensen bij zich hebben) dat ze gewoon naar je toekwamen om te kijken of dat je iets van hun gading bij je had. En precies op zo’n moment knipte ik met mijn camera. Ik denk dat het eekhoorntje nog een centimeter of vijf van mijn lens was verwijderd.
Daarna weer door richting LA. 150 kilometer voordat we bij het hotel kwamen begon het feest. Langzaamrijdend en stilstaand verkeer. Gelukkig werd het even later alleen maar langzaamrijdend verkeer en bereikten we na drie uur het hotel in LA. Vlakbij de plek waar we overmorgen afscheid moeten nemen van de auto die ons in drie weken van de oostkust naar de westkust heeft gebracht.
Streets of San Francisco
Vandaag stond, zoals de titel al doet vermoeden, San Francisco op het programma. Ik heb de TV-serie ‘The streets of San Francisco’ nooit gezien aangezien deze ook voor mijn tijd is, maar ik weet nu wel hoe de straten van San Francisco eruit zien. Deze zijn absoluut niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers.
Misschien wel om heel snel beneden te kunnen zijn. De straten lopen erg steil omhoog, want natuurlijk wel weer een mooi uitzicht met zich meebrengt. Eén van de straten heeft onze speciale aandacht gehad. Namelijk de Lombardstraat. Dit is de meest bochtige straat ter wereld. Dit levert een apart plaatje op. Bovendien is de straat extra verfraaid met buxus-hagen en bloemen. Ik ben overigens wel blij dat ik hier niet met de fiets naar beneden hoef te gaan. Want één stuurfoutje en je ligt in de buxushaag!
Deze straten lagen op weg naar ons eerste doel, namelijk de Fischerman’s werf. Vandaaruit vertrok de boot naar Alcatraz. Wij wilden wel eens met eigen ogen zien waar El Capone vijf jaar van zijn leven doorgebracht heeft. Na ongeveer een kwartiertje te hebben gevaren, legde de boot aan bij het fort dat eens bekend stond om zijn ijzeren disipline. In de periode van 1934 tot en met 1963 deed het fort dienst als de zwaarbewaakste gevangenis van de VS. Zeg maar het Nieuw Vosseveld van de VS.
Een aatal bekende criminelen hebben er enkele jaren van hun straf uitgezeten. De gevangenis is tevens een inspiratiebron geweest van vele films, waaronder ‘The Rock’ en ‘Escape from Alcatraz’. Enerzijds was het erg indrukwekkend om te zien hoe de gevangenen eens hun dagen gesleten hebben, anderzijds was het erg jammer dat het zo slecht onderhouden is. Dit had tot gevolg dat er stukken afgesloten waren omwille van veiligheidsredenen. Al met al hebben we er twee uur rondgelopen en ons goed vermaakt. Bijzonder was dat er een ex-gevangene zijn uitgegeven boek over zijn gevangenisleven, zat te signeren.
Maar een bezoek aan San Francisco kan natuurlijk niet voorbij gaan zonder de Golden Gate brug te hebben gezien. Nu helaas, ons bezoek aan deze stad gaat voorbij zonder dat we de beroemde brug gezien hebben. Hebben we dan niet eens de moeite genomen om er naar toe te gaan, zou je denken? Natuurlijk wel. We hebben er een fikse wandeling voor gemaakt. Maar de burg was verstopt in een dikke laag van mist. Het was vandaag ook erg koud (zeker gezien de temperaturen welke wij de afgelopen dagen gewend waren) waardoor het zonnetje er niet erg graag door wilde komen en er een stevige wind stond. Dit maakte dat tweederde van de brug niet zichtbaar was.
Dat was een fikse teleurstelling. Paul had er al rekening meegehouden, aangezien hij op internet gelezen had dat de brug het merendeel van de tijd in mist gehuld was. Misschien komen we hier nog eens ooit terug en hebben we meer geluk. Wie zal het zeggen…..
