Ik hoef jullie natuurlijk niet meer te melden dat we vroeg opgestaan zijn en ontbeten hebben, want dat wordt wat saai om te lezen. Nou ja, ontbeten. Dat is teveel gezegd. We moesten het voor de tweede keer doen met uitsluitend donuts en muffins. Dan maar zelf even broodjes gehaald bij de supermarkt.
Vandaag stond de Antelope Canyon op het programma. Paul had via zijn ‘zoom-vrienden’ vernomen dat dit uniek stukje natuur ongelofelijk mooi was. Daarom is dit in ons reisschema opgenomen. Het is een beschermd stukje natuur, dat je alleen kunt bezoeken onder begeleiding van een gids. Je betaalt niet alleen de gids, maar daar bovenop een bedrag van 6 dollar aan de Navajo-indianen om over hun terrein te mogen rijden. We hebben geboekt voor de tour van 9.30 uur. Inmiddels waren we met 20 personen om de canyon te gaan bezoeken. We werden in twee open jeeps geladen en in een tijd van 20 minuten naar de ingang van de canyon gereden. Ik denk dat er eigenlijk een tijd van 45 minuten voor staat, maar dat dit ten koste gaat van het aantal tours welke per dag gedaan worden. Doordat het een open wagen was, had ik het idee dat we met 140 kilometer per uur over een onverharde weg reden. Ik kreeg direct een déjavu-gevoel toen we in de jeep zaten. Mijn gedachten gingen terug naar 2 jaar geleden, toen we eenzelfde tocht in Afrika hebben gemaakt, maar dan 3 uur lang.
Maar de tocht was niet voor niets. We hebben een schitterend stukje natuur mogen aanschouwen. Jammer was, dat het erg moeilijk was om foto’s te maken. Dus in het echt is het nog indrukwekkender dan de foto’s kunnen laten zien. Paul is het door gebruik te maken van zijn statief toch nog gelukt om foto’s te kunnen maken. We kregen alle gelegenheid om foto’s te kunnen maken.

De canyon kon maar op één manier in- en uitgegaan worden, zodat we de terugweg alleen mochten maken.
Ik zal proberen uit te leggen wat je ziet. Je loopt in een soort grot, met rode gladde steen. In deze steen zijn golven te zien van verschillende kleuren. Op bepaalde stukken komt het daglicht binnenvallen, waardoor de canyon weer anders van kleur wordt.
Al met al heeft de tour anderhalf uur geduurd en was het zijn geld waard.
Daarna zijn we verder gereden richting ons hotel in Kanab (niet te verwarren met Kebap). Onderweg zijn we een route tegengekomen van zo’n 6 mijl welke ons bij een oud stadje terecht zouden komen, wat als filmdecor voor Westerns gediend heeft. Ach, dachten we, 6 mijl daar rij je niet veel aan om. De weg ging echter over onverharde wegen met hotsen en knotsen. En aangezien we geen 4-wheeldrive hebben, was het soms wat lastig. Gelukkig hebben we onszelf niet hoeven uitgraven.
In het dorpje woonden vroeger twee families. In de middle of nowhere lag er een kerkhof van deze families. Zij hebben wel grafstenen, maar daar staan geen namen op vernoemd. De namen van degene die hier begraven liggen, staan op een monument in het midden van dit kerkhof.

Toen wij bij het zogeheten filmdecor aankwamen, waren we wat verbaasd. Wat we te zien kregen was een afgebrand geheel van dakplaten een fundering met de schroeven er nog in. Het rook er ook nog erg naar brand.

De bomen en struiken in de omgeving waren eveneens deels verbrand. Ietwat luguber oogde het wel. Daarna weer verder.
Vanmiddag hebben we in een lokale krant gelezen dat het filmdecor op 25 augustus afgebrand is, vermoedelijk aangestoken. Zouden wij de eerste Nederlanders zijn die de resten van het afgebrande dorpje gezien hebben?
Om 15.00 uur zijn we bij ons hotel aangekomen. We hadden geen puf meer om 70 mijl (enkele reis) naar Bryce te rijden. We hebben ervoor gekozen om op ons gemak Kanab te bekijken. Kanab noemt men ‘Little-Hollywood’.

Doordat de natuur in deze omgeving zich uitstekend leent voor het opnemen van Westerns, is dit in het verleden ook veel gedaan. In de jaren 50 had Kanab zijn eigen studio. Langs de weg zijn een aantal foto’s geplaatst van helden uit het verleden. Onder andere van John Wayne en van Ronald Reagen. Welke ook in een aantal films gespeeld hebben.