De titel verraad het al, we hebben het weer eens erg druk. Ik hoor jullie nu denken, ‘ze gingen toch op vakantie?’. Dat klopt, maar het druk hebben op de vakantie dat hoort ook bij ons. Vroeg uit de veren, dagen maken van 13 uur, om toch zeker alle mooie plekjes, schatten en bergpaadjes in een week gezien te hebben. Door deze bezigheden schiet het dagelijkse verhaaltje erbij in en zal ik nu even twee dagen in één verhaaltje samenvatten.

Gisteren een schat uitgezocht met een leuk spannend verhaal, gelegen in een bos niet zo ver van ons huisje vandaan. Maar helaas, we liepen al snel vast en hadden €3,70 te veel parkeergeld betaald, want na een klein uur, moesten we de zoektocht staken. Helaas.

Dan maar verder rijden naar het stadje Ravensburg. Ik lijk wel een helderziende, want ik hoor jullie alweer denken, ‘heeft dat misschien iets met de puzzels te doen?’. Ja zeker, hier stond de fabriek welke bekend geworden is door het fabriceren van de Ravensburger puzzels, maar ook van de bordspelletjes en van de educatieve kinderboeken. En laten wij nu net helemaal verzot zijn op bordspelletjes, dus wilde we dit stadje niet links laten liggen. Het was zeer de moeite waard. Een oud gezellig stadje. Met ook nog een museum over Ravensburger. We hebben ons daar goed vermaakt, we kregen een overzicht van wat Ravensburger zowel uitgebracht heeft en een kijkje in de keuken vanaf het ontwerp van een spel tot aan het moment dat het spel in de huiskamers ligt.

Vandaag was een dag waar Paul al zo’n 6,5 jaar naar uitgekeken heeft. Bij onze eerste vakantie in Duitsland, hebben we een ansichtkaart gezien van Kasteel Neuschwanstein. Dit is wat je noemt een echt sprookjeskasteel en we hadden ons voorgenomen om dit op ons wensenlijstje te zetten bij ‘dingen die we nog ooit eens willen zien’. En dat ‘ooit’ werd vandaag.

We hadden van te voren bedacht dat we genoegen namen met de buitenkant. Er komen namelijk dagelijks 6000 mensen op deze toeristische attractie af en die mogen allemaal keurig in de rij wachten op hun beurt om op uur en tijd met een gids naar binnen te gaan. En ook binnen dien je je aan de tijd te houden welke deze mensen al voor je uitgedacht hebben. Hier wilden we niet in mee gaan, dus werd het alleen de buitenkant. Maar ook deze was zeer de moeite. Niet alleen het kasteel zelf, maar ook de weg ernaar toe. Hiervoor diende je wel een behoorlijke klim te maken. Maar ach, daar zitten we niet zo mee. De weg liep ook nog langs een schitterende waterval en een loopbrug op zo’n 106 meter hoogte, met uitzicht op het kasteel.

We hebben de prachtigste dingen gezien, goed weer en één ding van ons wensenlijstje af kunnen strepen. Wat wil een mens nog meer.